Twan Linders vertrekt op 26-jarige leeftijd naar Australië om te backpacken. Vlak daarvoor heeft hij de PABO opleiding afgerond, en hij beseft dat dit de laatste kans is om zo een reis te maken. Dit gegeven is voor mij herkenbaar genoeg om zijn vraag of ik zijn boek eens wil bespreken met een volmondig "ja" te beantwoorden.

 Het duurde niet lang voor ik het boek ontving. In de bijgesloten brief, die leest als een persbericht, wordt verteld dat het boek over twee reizen gaat. Zijn eerste backpackreis in 2000, en zijn tweede reis in 2007. Dat is interessant, want ook ik vraag me wel eens af of een tweede reis net zo leuk zou zijn als de eerste keer.

 Vol enthousiasme open ik het boek. Maar helaas, op pagina een kom ik een tegenvaller tegen. Twan blijkt nogal een muziek-freak, en dit blijkt uit het feit dat hij enorm vaak songtexten gebruikt om zijn verhaal "op te leuken". Maar ja, bij mij bereikt dit alleen dat ik afgeleid wordt van het verhaal, omdat ik zit te piekeren over die tekst: hoe klinkt dat lied ook al weer. Maar goed, na een paar pagina's ben je daaraan gewend en merk je dat het eigenlijk toch goed past. Ook grappig is de neiging om vaak Engelse zinnen tussen het Nederlands te mixen. Herkenbaar, want ook ik heb me daar vaak schuldig aangemaakt. Toch grappig, hoe je in verschillende situaties anders omgaat met taal.

 Anyway, (oeps), het boek. Twan vertelt levendig, erg levendig, en wisselt zijn anekdotes en verhalen af met hier en daar een leuk feitje: over de aboriginal cultuur, over de VOC in West-Australië etcetera. Informatie die een heel mooi beeld schetst van de situatie. Ook gaat hij de minder leuke dingen niet uit de weg (een dormroom vol snurkende Italianen, bussen die een omweg maken van 8 uur, etc). Maar de nadruk ligt op de leuke dingen, en dan vooral op de dames die hij onderweg tegenkomt. 

Ja, Twan is een echte backpacker, met de prioriteiten van een backpacker: fun, vrouwen, en af en toe wat werk.

Gaande het boek bekruipt me af en toe het gevoel dat Twan op de vlucht was. Hij beëindigd een hoofdstuk namelijk vaak door te zeggen dat hij zich begint te vervelen, dus dat het tijd wordt om verder te reizen. Was Twan op de vlucht voor het idee dat hij een carriére moest gaan maken, of iets anders (of projecteer ik nu teveel van mijn eigen motieven op hem)? Als je het boek leest, laat me dan weten (via een reply hier) wat jij hiervan denkt.

 De beschrijving van de tweede reis, 7 jaar later,  vertoond af en toe duidelijke overeenkomsten met de eerste. Twan bezoekt een paar plaatsen waar hij eerder was, en legt voor de tweede maal uit waarom de Blue Mountains heten, wat de Great Ocean Road is, etc. Hieruit meen ik af te leiden dat hij bij het schrijven van zijn boek veel gebruik heeft gemaakt van E-mails die hij eerder aan vrienden en familie stuurde. Misschien moest ik ook maar eens een boek schrijven....alhoewel Twan Linders een stuk leuker schrijft dan ik dat toendertijd deed.

 Aanrader!

 This is Australia, van Twan Linders, ISBN 978-90-79538-21-8 is verkrijgbaar via Uitgeverij Eigen Boek.