Het rommelt al een tijdje bij de nationale luchtvaartmaatschappij van Australië.

Onlangs rapporteerden de media al dat er een uitgebreide staking was, die het luchtverkeer danig in de war bracht.  Een staking bracht de directie er zelfs toe de hele luchtvloot aan de grond te houden. Deze zet verraste iedereen: bonden, klanten en medewerkers. Grote baas van Qantas, Alan Joyce, zei dat hij op die 29e oktober ter plekke besloot de boel op slot te gooien. Hij vreesde voor de veiligheid, en zou bang zijn dat de vakbondsacties de maatschappij langzaam wurgden.

Welles-nietes

Maar is het wel helemaal zo gelopen? Was de Qantas baas wel zo verrast door de acties en besloot hij ter plekke tot deze maatregel? ABC, een Australische televisiezender, zond onlangs een aflevering uit van het programma Lateline waarin een tweetal chauffeurs van een koeriersbedrijf een heel ander verhaal vertellen. Volgens deze koeriers waren ze de dag ervoor al ingehuurd om op de 29e bericht aan het niet-stakende personeel te sturen dat ze een dag onbetaald thuis zouden zitten. Dit is olie op het vuur, omdat het impliceert dat de "onverwachte beslissing" helemaal niet zo onverwacht was, maar juist een doelbewuste zet!

"Ik werd op vrijdag (28 oktober) gevraagd", zei de eerste koerier, die anoniem wenst te blijven: "We kregen te horen dat we een eenmalige klus zouden hebben op zondag en om zes uur 's ochtends moesten beginnen. We kregen niet te horen dat we misschien moesten werken, we moesten de klus klaren".  De tweede koerier: "Op de donderdag ervoor werd me al gevraagd of ik zondag de hele dag wilde komen werken. Ze zeiden dat we in elke regio die we maar wilden konden werken en dat we brieven moesten bezorgen."
De werkgever was niet beschikbaar voor commentaar.

Samenspanning

Eerder deze maand suggereerde Anthony Albanese, de minister van Transport, al dat de oppositiepartijen samenspanden met Qantas in een "gecoördineerde campagne" voorafgaand aan het moment waarop de luchtvloot op de 29e aan de ketting ging. Volgens een Labour-parlementariër (zeg maar: de PvdA) zou het helemaal in het straatje passen van het industriebeleid van deze partijen, die erop gericht was de medewerkers medezeggenschap te ontzeggen en de positie van werkgevers danig te versterker.  Ook in de senaat zijn dit soort geluiden duidelijk hoorbaar.