Hervey Bay, 9 juli 2003

hier een berichtje om eens dolenthousiast over Fraser Island 4 Wheel Drive trip te zijn.

Afgelopen zaterdag begon het met een briefing waarin zo een drie miljoen regeltjes voorbijkwamen (die niemand onthield). Twee saaie uren later werden we ingedeeld in groepen van 9, elk met een 4WD. Ik zat in een groep met Roye (die sinds Airlie Beach met me meereist), twee Canadase meiden, een Zweed (die in een gekkenhuis niet zo misstaan) en een viertal Pommies (Engelsen).
Het ligt voor de hand om na zo een briefing samen uit te gaan, zodat je elkaar beter leert kennen. Maar, helaas, de dag erop moesten we om 5 uur op, om alles in orde te maken, dus vroeg onder de veren.

Op de een of andere manier waren we de dag erna om 9.30 op Fraser Island... geen idee hoe, want ik werd daar pas echt wakker.

Via allerlei wegen-die-geen-wegen-mogen-heten reden we eerst naar Lake McKenzie, een enorm helder meer, ongeveer 10 meter diep, met een mooi wit strand. Helaas was het wat bewolkt, dus besloten we de rest van het eiland eens te bekijken. In een noodtempo deden we een paar bezienswaardigheden die ik (als ik alleen was geweest) een stuk langzamer had gedaan.
Het was niet mijn bedoeling, maar na een paar uur was ik aan de beurt om te rijden (ik had tot het strand willen wachten). Ik moet zeggen dat dat 4WD-en een stuk makkelijker is dan ik had verwacht. Maar, wel net zo geweldig als gedacht, met bulderende moter over zandpaden door het regenwoud. Echt, super !
Uiteindelijk kwamen we aan op het strand, waar we even moesten wachten tot het vliegtuig was opgestegen (het strand dient namelijk als belangrijkste snelweg, maar ook als vliegveld), waarna we met een topsnelheid van 80 kmh langs de branding scheurden, alleen remmend om niet in de wash-outs (soort riviertjes) te storten maar ze wat langzamer te "circumnavigating" euuh, bedwingen in het NL? Anyways, om 1600 werd het tijd om een campsite te zoeken en na een uurtje hadden we de ideale stek, er liep een track vanaf het strand de duinen in, om te eindigen op een plateau dat zo'n 15m boven zeeniveau lag. Geweldig uitzicht, goeie stek.

Het bouwen van een kamp verliep net zoals in Expeditie Robinson, of een Big Brother-achtig project (of voor de mensen die weleens in projectgroepen met wildvreemden gewerkt hebben (denk aan de eerste projecten, de Praktijk, of nog erger "de eigen onderneming") het proces verliep ongestructureerd met tenten die werden opgebouwd, afgebroken, verzet, opgebouwd etc. Ik hield me maar eens op de achtergrond, want ik had niet zo een zin in gebekvecht over de beste opstelling van de tenten en het vuur.

Na een uur stonden er uiteindelijk drie koepeltenten en had iedereen een plekje. Het werd inmiddels donker, dus werd het tijd voor een vuurtje. Hier kwam een van de Engelsen erg van pas, zijn bijnaam "private Rob" heeft hij namelijk gekregen doordat hij private (soldaat) in het Britse leger was. Toen het vuur eenmaal goed brandde was het een kwestie van tijd voordat het eten klaar was en de alcohol te voorschijn kwam. Ik zal niet teveel in detail treden over de rest van de avond....

De volgende dag reed een 4WD met zeven hangovers, een nuchtere Roye (die dus reed) en een slaperige ikke over het strand richting de champagne pools. Een stuk zee dat door de rotsen is afgeschermd, zodat er geen haaien komen en je er dus kan zwemmen.

De buitenste rots-linie werd af en toe door golven overspoeld. Het leek mij een tof idee om daar te gaan zitten en te kijken of ik er kon blijven terwijl de golven tegen me aansloegen. En inderdaad, het was best leuk. Na een tijdje waren er echter steeds minder mensen, alleen ik met een drietal Amerikaansen, terwijl de golven steeds hoger werden.

Na een paar aardige golven zag ik echter een golf van anderhalve meter op me afstormen. Ik greep een stuk rots en zag een van de amerikaanse de andere kant opkijken. Ik schreeuwde een waarschuwing, waardoor ze net mijn hand kon grijpen. Helaas was de kracht van de golf te sterk, zodat zij uiteindelijk 10 meter verder (zonder schrammen) weer bovenkwam. Ikzelf was buiten adem en probeerde wat lucht te happen toen ik een nog grotere muur van water op me af kwam komen. Het leek mij toen best verstandig om te vluchten, want 2 meter water is niet bepaald makkelijk te weerstaan.... Met alle snelheid die ik kon ontwikkelen dook ik richting kust, over rotsen (nogal scherp) en niet bepaald voorzichtig. Op het moment dat de golf me raakte was ik net op het randje van het veilige gebied, zodat ik alleen zand raakte. Maar, tijdens de vlucht was ik een paar keer op mijn buik gegleden, zodat ik een kleine 25 schrammen van een halve meter heb. Ik weet niet of je weleens een schram hebt gezien terwijl je nat bent, maar dat lijkt nogal te bloeden. Toen ik dus op het strand met tissue-paper bezig was om het bloed te absorberen en de wonden te drogen zag het er dus uit alsof ik een schotwond had... stel je voor, de hele buik vol met tissuepaper dat vochtig is en daardoor veel bloed absorbeert... ik had een mooie rode plek van dertig meter in diameter.... gelukkig zag het er erger uit dan het was en geneest het snel. Ik heb wel een hoop schrammen, maar ik maak er gewoon een stoer verhaal van.... een gevecht met een suicidale dingo ofzo (slechts 5 dingo's gezien trouwens).

De dag erop reden we weer wat over het strand, door de rainforests en eindigden we weer bij Lake McKenzie, waar ik besloot de bodem te bereiken. Na 4 pogingen lukte het me, maar alleen omdat ik mijn oren in die poging niet klaarde.... toen ik eindelijk op de bodem kwam, had ik best weer zin om te ademen, maar ja, dat kan niet zonder scuba-gear, dus ben ik zo snel mogelijk weer naar boven gegaan. Best een mooi gezicht, de luchtbellen die voor je uit naar de oppervlakte stijgen terwijl de zon in het water schijnt. En boven het water lokt de blauwe lucht (en zuurstof). Heerlijk gezwommen (en per ongeluk wat meer gedronken, smaakte beter dan kraanwater). Ja, Lake McKenzie is zeker de moeite waard.

Helaas moesten we toen weer naar het vasteland, terwijl we nog lang niet alles hadden gezien. Misschien moet ik (ooit) nog maar eens terugkomen om een week op Fraser te besteden...

Dit is een samenvatting van de afgelopen drie dagen, verder geen nieuws, behalve dat ik op BNN ben geweest.