Alice Springs, 4 mei 2003

0
407

Alice Springs, 4 mei 2003

25 graden

Hi All,

jawel, ik zit inmiddels zo een 1500 km op mijn reis verder… enorm veel gezien. Beginnen bij het begin.

Halls Gap heb ik dus achter mij gelaten, maar niet voordat ik geabseild heb (4 keer 22 meter, waarvan 2 keer met het gezicht om laag, verkeerd om dus… echt kicken, enorm veel adrenaline op het moment dat je vooruit die klip afloopt… wow, stond te trillen op mijn benen), en heb geklommen, 2 makkelijke wanden en een moeilijke die mij heeft verslagen, verzuring in de armen helpt namelijk niet echt….

 

Goed, na Halls Gap zijn we richting Adelaide gereden, in twee dagen daar aangekomen (langs de kant van de weg geslapen, tussen de road trains – vrachtwagens met drie of vier opleggers). Adelaide is echt fantastisch, ruim opgezet zoals een wereldstad maar heerlijk rustig en relaxed, geen gezeik in het verkeer, tof volk. Het is dat die meiden met wie ik reis binnenkort een vliegtuig moeten halen, anders was ik blijven hangen. En ach, op zich wilde ik de woestijn ook wel eens zien.
Met een paar uurtjes zijn we dus richting Pt. Augusta gereden en verder richting de Flinders Ranges. Weer langs de kant van de weg geslapen en de dag erop de Ranges bereikt, waar we een 8-uur bushwalk deden, naar de top van het hoogste punt van South-Australie, Saint Mary’s Peak, 1170m hoog. Geweldig uitzicht, maar ook geweldig moe. Op de terugweg nog wat kangaroes voorbij zien huppelen, ze beginnen nu bijna gewoon te worden.

Vervolgens weer teruggereden naar Pt. Augusta om naar de Opaalstad Coober Pedy te gaan. Raar plaatsje, in de middle of nowhere, al 5 jaar geen regen meer gehad, precies zoals ik me voorstel dat men na de derde wereldoorlog (inclusief kernwapens) zal leven.
Laat ik het anders zeggen, het plaatsje was een belangrijke locatie voor de Mad Max films (vooral deel drie). Zou er absoluut niet willen wonen, maar was wel leuk voor een korte tijd. Heb een ondergrondse tour gedaan, door een of andere oude opaalmijn (een van de duizenden) om eens te zien hoe dat nou is gegaan ‘in the old days’. Blij dat ik gestudeerd heb en niet in de mijnen hoef !!!

De reis ging verder richting Uluru, ook wel bekend als Ayers rock en ook wel bekend als die grote rooie kei in de woestijn. We hadden twee dagen uitgetrokken voor “the rock” en voor the Olga’s (ook wat belangrijke en imposante stenen, staan ook bekend als Kata Tjuta), maar onderweg moesten wij voor wegwerkzaamheden stoppen. Een wegwerker beloonde ons vriendelijk hauwaaja (how are you) met een viertal gratis tickets (normaal 8 euro elk), die nog een dag geldig waren, dus deden we de Olga’s en the Rock in een dag.
De zonsondergang bij Uluru is wereldwijd bekend vanwege het fantastische kleurenspel van de steen die het laatste licht weerkaatst, maar natuurlijk was het bewolkt toen wij er waren……

Jammer, maar helaas. Het Nationaal Park van Uluru werd geruild voor het Nationaal Park bij Kings Canyon, dat vlakbij (300 km) ligt. Daar hebben we een wandeling gedaan die begon met een enorm zware klim, waarna we eerst over de zuidwand liepen, vervolgens in de kloof konden (moesten) afdalen, om weer te klimmen en via de zuidwand terug te gaan. Een erg vermoeiende tocht, maar het mooist was de bonus, een stukje de kloof in (en later terug) op weg naar de “Garden of Eden”. Die deed zijn naam echt eer aan !!! Aan het eind van de kloof was een waterhole, waar allerlei vage bomen en planten, vogeltjes en insekten zitten. Echt een fantastisch mooie stek, ware het niet dat er net een backpackertour van 30 man in was neergestreken. Tja, de droom van de toerist is toch stiekem dat er verder geen andere toeristen zijn….

Op de terugwand (de zuidwand) kwam ik in gesprek met wat Ozzies, die later zo vriendelijk waren om mij een net te geven dat ik over mijn hoed kan dragen, om de vliegen buiten te houden. Zalig. Er zijn hier teveel van die beesten en ze kruipen echt overal in, oren, mond, ogen en neus. Echt gekmakend, maar nu NIET MEER !!!!
Al pratende met die Ozzies kwamen we een vrouw, twee rangers en een man op een fel oranje brancard tegen. De goede man had zijn knie verdraaid (remember Bunyip National park, 6 weken terug) en kon niet verder. De rangers liepen al ruim 20 minuten met hem te zeulen en waren nogal vermoeid aan het raken. Of wij zo vriendelijk wilden zijn om….. oke, voegt weer wat toe aan het avontuur, niet dan, deel zijn van een rescue mission. We hebben de goede man naar een vlak stuk gesleurd, waar hij per heli werd opgepikt. Zo, goede daad voor dit jaar weer gedaan.

Na van alle spanning te zijn uitgerust weer in de auto gestapt en naar de kaart gekeken.
Twee routes naar Alice, een lange, waarbij je weer een eind naar het zuiden moet (100 km) en een korte over onverharde weg… hmm, de laatste is korter, en leuker. Dus die gedaan.
Wij die weg op, stond er een bord dat meldde dat 4WD wordt aangeraden en dat je met normale auto’s beter die andere weg kunt nemen…. Hmmm, heb toch niet voor niets zo een Falcon gekocht, die moet tegen de woestijn kunnen, en een van de rangers zei ook dat het op zich te doen was, dus, lekker doorgereden. De weg was echt waardeloos, absoluut niet onderhouden (heeft dat iets te maken met het feit dat hij over Aboriginal land loopt?) en was dus lekker leuk rijden, af en toe wat over de hobbels geslipt, bijna vastgelopen in het zand, maar we haalden een mooie snelheid van 35 kmu.
Na 30 km een mooi plekje gevonden (vlak na sunset), auto ingeparkeerd en in the middle of nowhere mijn slaapmatje uitgespreidt, me vol met DEET (antimug) gespoten en onder de sterren geslapen… prachtig, die Australische sterrenhemel). Wakker geworden met een geweldige zonsopkomst en langzaamaan weer ingepakt om verder te rijden. Na 5 km kwamen we blijkbaar het Abo-land weer uit, wand de weg was weer een stuk beter.

En nu dus in Alice Springs, nu voor een paar uur, want we gaan zo nog naar Hermannsburg, 200km ten Oosten, waar een Abo-settlement zit en we hopelijk iets over de cultuur kunnen leren. Vanavond nog maar een keer in de open lucht slapen en zien wat de nacht brengt.

En de 9e mei check ik weer eens in in een hostel, wordt weer eens tijd.

De dierenscore so far (op verzoek): Kangaroe’s levend: heel veel dood: enorm heel veel Emu’s: een stuk of 20 Dingo: 2 Kameel: stuk of 20 Wombat: 2 Slangen: 1 Redback: 1 White tail: 1 Dolfijn: 12 Cocketoo: Ontelbaar Papegaaien: Ontelbaar Kookaburra: Ontelbaar Vliegen: 4.567.263.124.753.674.246 waarvan ingeslikt: 1

Dat was het laatste nieuws uit Oz

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.