Purmerend, 21 october 2003

0
301

Purmerend, 21 october 2003

Jawel, het is zover… ik ben weer in Nederland.

Hoewel ik er enorm tegen opzag, is de vlucht enorm goed verlopen.
Op zondag zijn we om 5.00 am opgestaan, om vervolgens om 6.15 am de shuttlebus naar Sydney Kingsford Airport te nemen. Het inchecken verliep vlot, waarna ik Mareike op de bus naar de Domestic terminal zette, waar ze haar vlucht naar Alice nam (tenminste, dat hoop ik; het zou lullig zijn als ze hem gemist had). Na twee uur wachten verliet het toestel uiteindelijk Sydney.

 

Bij het boarden liep ik vrolijk met mijn didge onder mijn arm. Bij het inchecken was me namelijk verteld dat ik die bij JAL mee mocht nemen en dat dat veiliger zou zijn in verband met mogelijke beschadigingen. Niet dus, moest ik hem alsnog inchecken. De dame die dat deed was new on the job en na een paar keer navragen en een paar keer uitleggen dat ik naar Amsterdam via Narita ging, had ze het door en met een machtig Japanees “Aaaaaaaaaaah, I understand” werd mijn didge alsnog in het ruim gedropt.

8 uur en een Charlies Angels, Terminator 3 (nog maar eens), een deel van 10 Ways to lose a guy (wat een bagger) en een paar Japanse films later, landde het toestel (1 minuut voor op schema) in Tokyo. Toch apart, op zo een afstand een vertraging van een minuut. Er zijn transportondernemingen die daar nog heel wat van kunnen leren…. maar ja, een boeing heeft natuurlijk geen last van blaadjes op de rails….

Ik hoefde mijn bagage niet op te halen, want alles wat ik voor de nacht nodig had zat in mijn handbagage, dus ik ging direct door naar de busterminal waar een courtesy-bus van het hotel zou zijn. Het inchecken in het hotel ging ook weer vlot, dus om 19.00 zat ik in mijn kamer. Wow, de luxe! Een eigen kamer, geen snurkende roommates, een douche die het doet, met shampoo en zeep die daadwerkelijk voor mij is (en die ik dus niet hoef te “confisceren”) en zelfs een ligbad… I died and went to heaven!

Aangezien ik toch niets van Tokyo zou gaan zien had ik het geniale plan opgevat om om kwart voor negen te gaan pitten en dan om 5.00 am weer op te staan. Ik zou dan in het vliegtuig wat slapen, zodat ik van de dag twee dagen zou maken en de jetlag minder hard zou aankomen. Ik nam dus een slaappil die me binnen 15 minuten uitschakelde. 10 uur later kwam ik weer bij door de wake-up call.
Nog maar eens gedouched (tja, hij was er tenslotte toch), en om 6.30 in de lounge weer ingecheckt, waarna ik ging ontbeten. Best apart, vlees, worst en de hele reut die je in hotels verwacht (en vooral voor 1900 Yen, ongeveer 25 dollar. Het apartste was echter dat de friet en pannenkoeken koud en de maissalade warm was…. jakkie. Dat at ik dus niet meer, ik ging gewoon verder met de worstjes en gehaktballen.

De bus naar het vliegveld ging weer vlot, waarbij ik met een professional rugbyplayer die in Frankrijk ging spelen wat heb geouwehoerd. Daarna 40 minuten in de rij gestaan voor de inmiddels derde (na check in en toegang tot vliegveld) paspoortcontrole. Vervolgens bagagecheck, en weer een paspoortcontrole. Inmiddels door de controle, herinnerde ik me ineens dat ik een tas miste, dus ik via een omweg en een kantoortje weer terug Japan in, tas opgepikt en via hetzelfde kantoortje weer terug naar No-mansland. Ik heb nog wat ge-emaild vanuit de Yahoo!-Lounge (maar mijn adressenbestand werkte daar niet) en ben vervolgens aan boord gegaan.

Ik had een plekkie bij de nooduitgang boven de vleugel. Dat is fijn, geen raam, maar je bent wel de eerste die eruit is bij calamiteiten en nog belangrijker, je kunt je benen strekken. Think about it, 2 metres of legspace!!! Jihaa! En, weer 13 uur later (en weer een paar films, 2 fast 2 furious en iets waarvan ik niet weet hoe het heet of waar het nou eigenlijk over ging) was ik weer in Amsterdam (en verbazend fit). Mijn oom, tante en oma kwamen me ophalen en na de hallo-daar-zijn-we-weer-en-we-leven-nog”-procedure zat ik in weer in een auto… met het hart in mijn keel, want mijn oom reed aan de verkeerde kant van de weg: RECHTS….

Inmiddels is het weer dinsdag en ben ik lekker uitgeslapen. Ik schrijf de laatste update terwijl de wolken de lucht bedekken, ja, ik ben weer in Nederland. Leve het klimaat hier.

En nu sta ik dus aan het begin van een nieuwe uitdaging; het wederopbouwen van mijn Nederlandse leventje, baan en huis enzo…. spannend! Een avontuur eindigt en een nieuw begint.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.